Archive
Categories

Εχθρότητα προς το μέρος ΙΙΙ Γερμανών: Άσπρη ενοχή και ισλαμικός σοβινισμός

[Machine translation. No liability for translation errors. Η αυτόματη μετάφραση. Δεν φέρουμε καμία ευθύνη για μεταφραστικά λάθη.]
Comments in English, please. View original article

Εχθρότητα προς το μέρος ΙΙΙ Γερμανών:
Άσπρη ενοχή και ισλαμικός σοβινισμός

Γραπτός από το Manfred Kleine-Hartlage

Μεταφρασμένος από το J Μ Damon

Μια μετάφραση ενός γερμανικού blog που ταχυδρομείται

[Μετά από είναι μέρος ΙΙΙ της διάλεξής μου «εχθρότητα προς τους Γερμανούς – παίρνοντας το απόθεμα» που παρουσιάστηκε στο Institut für Staatspolitik (ίδρυμα για την κρατική πολιτική) ως τμήμα του 18ου συνεδρίου του Βερολίνου στις 16 Ιουλίου 2011.]

Επέκταση του Paradign της αντι γερμανικής εχθρότητας
τη σε ολόκληρη δύση

Δεδομένου ότι έχουμε δει, η εχθρότητα προς τη Γερμανία και Γερμανούς υπάρχει σε τρία επίπεδα.
Στο χαμηλότερο (πρώτο) επίπεδο, είναι το είδος εχθρότητας ή ανταγωνισμού που κατευθύνεται προς ένα συγκεκριμένο Volk ή τους ανθρώπους (στην περίπτωσή μας οι Γερμανοί.)
Σε αυτό το επίπεδο εξετάζουμε τις απλές δυσαρέσκειες χρονολογώντας στους προηγούμενους ανταγωνισμούς (όπως εκείνοι με τους Πολωνούς, τους Άγγλους και τους Εβραίους.)
Σε ένα πιό υψηλό (δεύτερο) επίπεδο, η αντι γερμανική εχθρότητα είναι η έκφραση ενός είδους globalistic ιδεολογίας.
Η Γερμανία υποτίθεται ότι ιστορικά ήταν ο prinipal αντίπαλος (το «πεμπτουσιακό κακό»), και η Γερμανία θα μπορούσε πάλι να δει αυτόν τον τρόπο.
Αυτοί οι ανταγωνισμοί έχουν οδηγήσει στην εχθρότητα σε ένα πιό αφηρημένο (τρίτο) επίπεδο.
Ο ανταγωνισμός ενάντια στους Γερμανούς είναι μέρος ενός ιδεολογικού συνδρόμου που κατευθύνεται ενάντια στην ύπαρξη των εθνικών ομάδων αυτό καθ‘ εαυτό, ιδιαίτερα ενάντια στα λευκά.

Αυτή τη στιγμή, η αντι γερμανική ιδεολογία ήταν σε ένα άσπρο παράδειγμα ενοχής. Σύμφωνα με το άσπρο παράδειγμα ενοχής, οι λευκοί λαοί φορτώνονται με την ενοχή λόγω της κακής φύσης τους. Το παράδειγμα περιλαμβάνει την επέκταση της αντι γερμανικής ιδεολογίας σε όλες τις χώρες της δύσης, και «η ενοχή τους» λαμβάνει τις διαφορετικές μορφές συμπεριλαμβανομένης της αποικιοκρατίας, της εξολόθρευσης αμερικανικών Ινδών (μαζί με άλλους γηγενείς λαούς) και ακόμη και της αφρικανικής σκλαβιάς.

Οι λευκοί άνθρωποι κατηγορούνται για την αφρικανική σκλαβιά παρά το γεγονός ότι ήταν συνοπτικό interlude πολιτισμό και είναι επιπλέον ένα όργανο που ευλογήθηκε στο δυτικό από τον Αλλάχ, σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο. Ακόμα ανεπίσημα ασκείται σε πολλές ισλαμικές χώρες και θα ασκούταν ακόμα στην Αφρική εάν η δύση δεν το είχε καταργήσει. Σύμφωνα με το άσπρο παράδειγμα ενοχής, τα δυτικά έθνη πρέπει να πληρώσουν για την ενοχή τους με την παράδοση των εδαφών τους στην εισβολή από τους χρωματιστούς λαούς από όλο πέρα από τον κόσμο. Αυτό το «πολιτικά σωστό» παράδειγμα έχει ανυψώσει την αυτοκαταστροφή σε μια επίσημη αρετή και την ηθική προστακτική σχεδόν σε όλες τις δυτικές χώρες.

Αυτή η μόνος-εξουσιοδοτημένη γενοκτονία στη δύση περιλαμβάνει περισσότερο από μόνο να επιτρέψει την μαζική -μετανάστευση, δεδομένου ότι η καθολικότητα στοχεύει να καταργήσει περισσότερο από ακριβώς τις εθνικές ομάδες. Σύμφωνα με τη γένεση Διαφωτισμού του, και στο όνομα της ουτοπίας του μόνος-δημιουργημένου ατόμου, παίρνει τους προϋπάρχοντες δεσμούς στόχου καθόλου.

Περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών των δεσμών η οικογένεια και όλες οι γένος-συγκεκριμένες διαφοροποιήσεις. Σε αυτήν την επίθεση στα δυτικά όργανα, η καθολικότητα χρησιμοποιεί τα σλόγκαν όπως η «ολοκλήρωση γένους» και οι «οικογένειες προσθηκών,» και υποστηρίζει την ομοφυλοφυλία, hedonistic σεξουαλικά ήθη, άμβλωση κ.λπ.
Γενικά, η καθολικότητα αντιτάσσει την ιδέα ότι το άτομο μπορεί να είναι περισσότερο από ένα ψεκασμένο άτομο, και απορρίπτει τη δυνατότητα ότι το άτομο μπορεί να είναι μέρος μιας υπέρτατης ολότητας, ένα αναπόσπαστο τμήμα μιας φυσικής προόδου των γενεών. Προφανώς δεν μπορούμε banish εξ ολοκλήρου η ιδέα της ευθύνης για εκείνους γεννημένους μετά από μας – προφανώς γεννιέται σε μας.

Εντούτοις, το globalistic utopianism έχει πετύχει στην απόσπαση του από το embedment του σε μια πραγματική αλυσίδα των γενεών και το έχει μεταφέρει σε ένα συνολικά αφηρημένο επίπεδο. Αυτό ήταν όλο το ευκολότερο επειδή η ευθύνη για μια αφηρημένη «ανθρωπότητα» ή «τη δημιουργία» είναι ιδανικά ταιριαγμένη για να ανακουφίσει το άτομο της πραγματικής ευθύνης για τη ζωή του καθώς επίσης και των ζωών των παιδιών του.
Το άτομο «που ελευθερώνεται» έτσι πληρώνει για «την απελευθέρωσή του» με την πολιτική υποστήριξη για τα λίγο πολύ ολοκληρωτικά προγράμματα για την έκσταση όλης της ανθρωπότητας.

Άχρηστη να πει, η καθολικότητα επιδιώκει να στερήσει τη θρησκεία (ειδικά χριστιανισμός) της αυθεντικότητάς της, καθώς οι επίσημοι Χριστιανοί με το κράτος πηγαίνουν για την πιστοποίηση ότι «όλες οι θρησκείες προσπαθούν για τον ίδιο στόχο». Αυτή η ιδέα είναι ιδιαίτερα ύποπτη στους οπαδούς «όλων των θρησκειών» εκτός από το χριστιανισμό, αλλά ενοχλεί τους δυτικούς όχι περισσότερο από την παραδοσιακή και προφανή αντίρρηση: εάν όλες οι θρησκείες προσπαθούν για το ίδιο πράγμα, γιατί υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές θρησκείες; Η αξίωση της χριστιανικής θρησκείας στην αλήθεια, τα της οποίας κεντρικά άρθρα της πίστης περιλαμβάνουν την πεποίθηση ότι το άτομο δεν μπορεί μόνο να εξαγοραστεί, αναστατώνει την πραγματοποίηση του Διαφωτισμού ουτοπία. Για αυτόν τον λόγο, πολύ λίγη παραδοσιακή θρησκευτική λαογραφία πρέπει να επιζήσει.

Είναι απαραίτητο για το Globalists να δεθεί αυτό το ιδεολογικό σύνδρομο περισσότερο από ακριβώς στα κεφάλια μας, εντούτοις. Εάν αυτός ήταν όλα αυτά απαιτούνται, θα μπορούσε εύκολα να μετατοπιστεί από την επιχειρηματολογία. Το σύνδρομο δένεται επίσης δομικά σε ένα διεθνές δίκτυο ελίτ οι του οποίου οπαδοί υποχρεώνονται για να υποστηρίξουν αυτό το ιδεολογικό παράδειγμα. Επιπλέον, συμπεριλαμβάνεται στο αμέτρητο ποικίλο κράτος και τα μη κυβερνητικά όργανα. Η δύναμη που υπονομεύει τη θέληση και την ικανότητα για τον μόνος-ισχυρισμό μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών είναι όχι μόνο η ίδια ιδεολογία, αλλά μάλλον μια σύνθετη δομή που στηρίζεται σε αυτήν την ιδεολογία και αφιερώνεται στην καταστροφή των λαών μας.

Ισλαμικός σοβινισμός

Οι δομές της οικογένειας, Volk και της θρησκείας έχουν παράσχει παραδοσιακά την αλληλεγγύη στις δυτικές κοινωνίες, αλλά τώρα ιδεολογικά αποσυναρμολογούνται. Οι δυτικές κοινωνίες ψεκάζονται τώρα ενώ έρχονται αντιμέτωπες με την ογκώδη μετανάστευση από μουσουλμάνους, η των οποίων κοινωνία δεν είναι μολυσμένη με τις αυτοκαταστροφικές ιδεολογίες.

Καλά γίνεται κατανοητό ότι το Ισλάμ δεν είναι απλά μια θρησκεία αλλά μάλλον μια κοινωνική ιδεολογία και μια κοινωνική τάξη επίσης. Είναι μια κοινωνική τάξη που είναι προγραμματισμένη για να είναι αυτοσταθεροποιητική. Το Ισλάμ τονίζει όλα που κρατούν την ανθρώπινη κοινωνία από κοινού. Η εύθραυστη και σύνθετη ισορροπία των φυγοκεντρικών και κεντρομόλων δυνάμεων, των ελευθεριών και των περιορισμών, των δικαιωμάτων και των καθηκόντων που έχει χαρακτηρίσει πάντα τις χριστιανικές κοινωνίες είναι ξένη στο Ισλάμ. Σήμερα αυτή η ισορροπία έχει αναστατωθεί στη δύση από τις φυγοκεντρικές και χειραφετούσες δυνάμεις που έχουν κερδίσει το πλεονέκτημα.

Η διάκριση μεταξύ «εμείς» και «,» μεταξύ των οπαδών και των nonbelievers, είμαστε κεντρικοί στη θρησκεία του Ισλάμ. Αυτή η διάκριση δεν είναι μια συμπτωματική μίξη από τους Μεσαίωνες που μπορούν αυθαίρετα να διαγραφούν από τη θρησκεία τους. Μάλλον, είναι έμφυτο στις εικόνες τους Θεού και ατόμου.
Εάν το άτομο δεν γίνεται στην εικόνα του Θεού, ως Χριστιανούς και Εβραίους θέστε ως αίτημα, αλλά είναι αντ‘ αυτού καθαρές εφεύρεση και ιδιοκτησία, στην πραγματικότητα ένας σκλάβος του δημιουργού του, κατόπιν η συνολική υποβολή στον Αλλάχ («Ισλάμ») είναι η μόνη κατάλληλη σχέση.
Κατά συνέπεια μουσουλμάνοι είναι a priori καλύτερα άνθρωποι από μη-μουσουλμάνοι, δεδομένου ότι μη-μουσουλμάνοι αντιστέκονται στον Αλλάχ, ο οποίος είναι από την ίδια την ύπαρξή τους.
Υπέρ τέτοιας αδιαλλαξίας το Koran δεν διαθέτει τα tirades της έχθρας ενάντια «στα nonbelievers» η των οποίων κατωτερότητα και η διαφθορά περιλαμβάνει μια βασική υπόθεση του Ισλάμ. Κατά συνέπεια ο νόμος της εχθρότητας πρέπει να παραμείνει ουσιαστικά μεταξύ μουσουλμάνων και μη-μουσουλμάνων μέχρι τον παγκόσμιο θρίαμβο του Ισλάμ.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ένα ήθος της μόνος-κριτικής δεν μπορεί να αναπτυχθεί.
Το Koran δικαστής αντιτάσσει της βιβλικής προειδοποίησης «όχι, για να μην κρίνεστε επίσης ότι» με «είμαστε η καλύτερη κοινωνία που υπήρξε πάντα μεταξύ των ατόμων, προσπαθούμε για το αγαθό και απαγορεύουμε το κακό, και πιστεύουμε στον Αλλάχ.» Το πουκάμισό κάποιου μπορεί φυσικά να εγκαταστήσει πιό βολικά από το παλτό κάποιου, και έτσι ένας Τούρκος μπορεί παραδείγματος χάριν ακόμα να ευνοήσει την ευημερία των ανθρώπων του πέρα από αυτήν των Αράβων (για να μην αναφέρει τους Κούρδους.)

Ο θεμελιώδης ισχυρισμός ότι η ανθρωπότητα πρόκειται να δει μέσω των γυαλιών εμείς-εσείς τη σχέση παρουσιάζει επίσης το worldview λιγότερων θρησκευτικών μουσουλμάνων. Στις χώρες όπως η Τουρκία εμπνέει τον εθνικό σοβινισμό επίσης.
Το γεγονός ότι οι μουσουλμανικοί λαοί μπορούν να είναι εχθροί του ενός άλλος δεν παρεμποδίζουν τη διαμόρφωσή τους ομαδοποιούμε στην αντίθεση στα nonbelievers.
Η μουσουλμανική αλληλεγγύη ενάντια στα nonbelievers είναι στην πραγματικότητα ο κεντρικός κοινωνικός κανόνας του Ισλάμ.

Από αυτό προκύπτει το αδύνατο για μουσουλμάνους της διαμόρφωσης μιας σύνδεσης σε ένα μη-μουσουλμανικό έθνος, εκτός αν είναι περιορισμένο στις επίσημες νομιμότητες όπως η λήψη της υπηκοότητας. Αυτός ο περαιτέρω επεξηγεί το αδύνατο μουσουλμάνων που διαμορφώνει τις συνδέσεις στις μη-μουσουλμανικές ομάδες. Κατά την άποψή τους, που τοποθετεί μια υψηλότερη αξία στην αλληλεγγύη με ένα μη μουσουλμανικό έθνος από την αλληλεγγύη μεταξύ μουσουλμάνων θα ήταν τόσο ανήθικος που θα ήταν ένα ολοκληρωτικό αδύνατο.

Εάν μια κοινωνία είναι «μουσουλμανικά» ή όχι εξαρτάται από την πολιτική ηγεσία.
Παραδείγματος χάριν, εάν μουσουλμάνοι κατέλαβαν τις θέσεις της ηγεσίας, θα μπορούσαν να θεωρήσουν τη Γερμανία ως μουσουλμανική χώρα. Το γερμανικό Volk, στο οποίο θα μπορούσαν έπειτα να είναι πιστοί, στην άποψή τους, θα συνίστατο μουσουλμάνων όπως τους. Το υπόλοιπο του στο παρελθόν γερμανικού Volk θα ήταν έπειτα μόνο Dhimmis, μια εθνική και θρησκευτική μειονότητα ότι θα ανέχονταν και δεν θα εξέταζαν πλέον «τα γερμανικά.»

Αυτά τα γνωρίσματα χρηματοδοτούν το Ισλάμ με μια τεράστια συλλογική δυνατότητα να τεθούν επιτυχώς τα προγράμματά του κατευθείαν, ειδικά ενάντια στην εκφυλισμένη δύση. Εννοείται ότι μια κοινωνία η της οποίας ολόκληρη παγκόσμια εικόνα στηρίζεται σεσας τη διαφοροποίηση θα να είχε το πλεονέκτημα στις αντιμετωπίσεις με μια κοινωνία που είναι απληροφόρητη μιας τέτοιας διάκρισης, και θα την θεωρούσε ακόμη και ανήθικη.

Η περιφρόνηση του Ισλάμ για τα nonbelievers, που είναι ένα αναπόσπαστο τμήμα του worldview τους, γυρίζει στο μίσος όταν τα nonbelievers είναι κυρίαρχα.
Τέτοια έχθρα αυτή τη στιγμή δεν κατευθύνεται συγκεκριμένα σε Γερμανούς in particular – γενικά, Γερμανοί είναι δημοφιλέστεροι στον ισλαμικό κόσμο από άλλους δυτικούς λαούς. Αντ‘ αυτού, κατευθύνεται ενάντια σε ο, τιδήποτε κοινωνία συμβαίνει να είναι στην πλειοψηφία, η οποία στη Γερμανία συμβαίνει να είναι το «scheiß-Deutschen» (Shitty Γερμανοί).

Οπωσδήποτε μια μουσουλμανική ανάληψη είναι δυνατή μόνο λόγω των προσπαθειών ενός καρτέλ των διεθνών αξιωματούχων ελίτ που έχουν υιοθετήσει και έχουν εσωτερικοποιήσει μια globalistic ουτοπία. Στην τελική ανάλυση, αυτό το καρτέλ αποτελεί το Επαναστατικό Κόμμα του ευρωπαϊκού εμφύλιου πολέμου που όχι μόνο επιτρέπει σε αυτήν την διαδικασία για να εμφανιστεί, αλλά το προάγει ενεργά. Να κάνει αυτό, εκμεταλλεύεται στο κάρρο του τα ειδικά ενδιαφέροντα του πολιτικού αριστερού μαζί με τις μειονότητες κάθε περιγραφής. Οι μειονότητες το εξυπηρετούν πολύ καλά.

Περισσότεροι από το Manfred Kleine-Hartlage

Manfred Kleine-Hartlage Recommends

Kommentieren ist momentan nicht möglich.