Archive
Categories

Artikel-Schlagworte: „Al Qaddafi“

Το ICC έχει το δικαίωμα για να συλλάβει Gaddafi;

[Machine translation. No liability for translation errors. Η αυτόματη μετάφραση. Δεν φέρουμε καμία ευθύνη για μεταφραστικά λάθη.]
Comments in English, please. View original article

[Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 29 Ιουλίου 2011 (όταν ήταν ακόμα Gaddafi στη δύναμη) σε Korrektheiten: «Darf der Internationale Strafgerichtshof (IStGH) Gaddafi; », Συντάκτης και μεταφραστής: Manfred Kleine-Hartlage]

Κανένας δεν αναρωτιέται πραγματικά για το γεγονός ότι το διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένα ένταλμα σύλληψης ενάντια σε Muammar Al-Qaddafi; Έχει την άδεια πραγματικά για να κάνει έτσι;

Αυτό το δικαστήριο καθιερώθηκε από τους υπογράφοντες του καταστατικού της Ρώμης για να διώξει ποινικώς ορισμένα εγκλήματα (γενοκτονία, εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα, πολεμικά εγκλήματα, επιθετικότητα) για να τιμωρήσει τις χώρες οι των οποίων δικαστικοί δεν είναι πρόθυμοι ή μη ικανοί να διώξουν ποινικώς τέτοιες πράξεις κατά συνέπεια, κλασικά, για τη συνέχιση των κυβερνητικών εγκλημάτων και των εγκλημάτων των ιδιωτικών συμβαλλόμενων μερών «στις χρεοκοπημένες χώρες» χωρίς το λειτουργώντας δικαστικό σύστημα.

Το κοινό είχε την υποχρέωση ότι το δικαστήριο θα είναι ενεργό μόνο για τα εγκλήματα στα εδάφη των συμβαλλόμενων κρατών, και βεβαίως οποιοδήποτε κράτος είναι ελεύθερο να ενώσει μια τέτοια συμφωνία και να δώσει στις παροχές του την εσωτερική νομική δύναμη. Εξίσου προφανές είναι ότι κανένα κράτος έχει το δικαίωμα μονομερώς να υποβάλει ένα άλλο κυρίαρχο κράτος στην αρμοδιότητά του ή να επιτρέψει στους τρίτους για να κάνει έτσι. Και τι είναι απαγορευμένο σε ένα κράτος είναι εξίσου απαγορευμένο σε πολλοί.

Εδώ, εντούτοις, υπάρχει η πρώτη μοναδικότητα: Λιβύη, ο της οποίας Πρόεδρος είναι περίπου να συλληφθεί λόγω των πράξεων που έχει διαπράξει στο έδαφος του κράτους του, δεν έχει δεχτεί το καταστατικό της Ρώμης. Η δραστηριότητα του διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου στην περίπτωση Gaddafi είναι βασισμένη σε μια οδηγία από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε. Στην πραγματικότητα, τα κράτη μέλη αποφάσισαν ότι το ICC θα είναι επίσης αρμόδιο για τα μη-συμβαλλόμενα κράτη, εάν απαιτείται από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε στη μεμονωμένη περίπτωση.

Με το καταστατικό της Ρώμης, οι υπογράφοντες που χορηγήθηκαν έτσι στις δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε που οι ίδιοι δεν έχουν, και είχαν αυτό είναι μια απαίσια παραβίαση μιας θεμελιώδους νομικής αρχής: «Nemo συν το πιό potest transferre iuris quam ipse habet».

Επιπλέον, Gaddafi λέγεται για να έχει διαπράξει τα εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα από την άποψη του καταστατικού της Ρώμης. Αυτός ο όρος καλύπτει μια σειρά των ενεργειών, όπως η σκόπιμη δολοφονία, τα βασανιστήρια, η φυλάκιση και οι όμοιοι. Δύο πράγματα:

Κατ‘ αρχάς, ότι τέτοια εγκλήματα διαπράττονται από πολλά, πιθανώς η πλειοψηφία των παγκόσμιων κυβερνήσεων, και ιδιαίτερα ουσιαστικά όλες οι δικτατορίες χωρίς απαραιτήτως να πρέπει να αντιμετωπιστούν οι κατηγορίες για έγκλημα ενάντια στον επικεφαλής της κυβέρνησης. Η συνταγματική αρχή ότι όλα τα γνωστά εγκλήματα πρόκειται να διωχθούν, δεν εφαρμόζεται, όχι ακόμη και θεμένος ως αίτημα. Εντούτοις, αυτή η αρχή είναι άκυρη κατά τύχη, αλλά χρησιμεύει να αποτρέψει το νόμο κακή χρήση πολιτικά, και αυθαίρετα χρησιμοποίηση ενάντια στα μη δημοφιλή άτομα. Ένας νόμος που εφαρμόζεται κατά την κρίση των κυβερνήσεων μερικές φορές και μερικές φορές όχι, δεν είναι κανένας.

Εντούτοις, αυτό είναι ακριβώς τι συμβαίνει εδώ: Το καταστατικό της Ρώμης σχετικά με την παράνομη έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε κρεμά ένα ξίφος Damocles σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου, τουλάχιστον ο αυταρχικός, αλλά ακριβώς δεν οδηγεί (και δεν προορίζεται να οδηγήσει) έναν δημοκρατικότερο κόσμο, αλλά μάλλον εξουσιοδοτεί το Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε για να συλλάβει τους ανεπιθύμητους επικεφαλής της κυβέρνησης. Το Συμβούλιο Ασφαλείας – αυτά είναι ουσιαστικά πέντε σταθερά μέλη του των οποίων οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν το signedor δεν έχουν επικυρώσει τη συμφωνία, και που είναι σε θέση ελεύθερος οι ίδιοι από το βέτο από τη συνέχιση από το διεθνές ποινικό δικαστήριο.

Δεύτερον, εκείνο το Gaddafi έχει διαπράξει τις πράξεις του, f.e σκόπιμη ανθρωποκτονία, στο πλαίσιο και με σκοπό την καταστολή μιας εξέγερσης, δηλ. για να επιβάλει το κρατικό μονοπώλιο. Αυτό το μονοπώλιο, εντούτοις, ανήκει στη κατάσταση πολιτείας ουσίας υπό αυτήν τη μορφή, και ότι πρέπει να επιβληθεί εάν είναι απαραίτητο από τη δύναμη, είναι σχεδόν μια ταυτολογία.

Το ένταλμα σύλληψης ενάντια σε Gaddafi δεν σημαίνει άλλο και τουλάχιστον εκείνη η επιβολή του κρατικού μονοπωλίου έχει δηλωθεί ένα έγκλημα. Η συνέπεια είναι ότι τα κράτη είναι κυρίαρχα μόνο όσο απευθύνεται στα πέντε μόνιμα μέλη συμβουλίου ασφάλειας, και ότι η κυριαρχία οποιουδήποτε άλλουδήποτε κράτους αναστέλλεται. Ανασταλμένος αλλά όχι υπέρ ενός σφαιρικού νομικού συστήματος, αλλά υπέρ μιας σφαιρικής τυραννίας.

Diesen Beitrag weiterlesen »

L’ICC est-il autorisé pour arrêter Gaddafi ?

[Machine translation. No liability for translation errors. Traduction automatique. Aucune responsabilité pour des erreurs de traduction.]
Comments in English, please. View original article

[Cet article a été édité le 29 juillet 2011 (quand Gaddafi était toujours dans la puissance) dans Korrektheiten : Der Internationale Strafgerichtshof (IStGH) Gaddafi le « de Darf verhaften ?  », Auteur et traducteur : Manfred Kleine-Hartlage]

Est-ce que personne ne s’interroge vraiment sur le fait que la Cour pénale internationale a publié un mandat d’arrêt contre Al-Qaddafi de Muammar ? Est-ce qu’on lui permet réellement de faire ainsi ?

Cette cour a été établie par les signataires du statut de Rome pour poursuivre certains crimes (génocide, crimes contre l’humanité, crimes de guerre, agression) pour punir les pays dont posséder les ordres judiciaires ne soyez pas disposé ou non capable poursuivre tels agit ; ainsi, classiquement, pour la poursuite des crimes de gouvernement et des crimes des réunions intimes dans des « États défaillants » sans le système fonctionnant de justice.

Le public a été dit que la cour sera en activité seulement pour des crimes sur les territoires des Etats signataires, et certainement n’importe quel état est libre pour joindre un tel accord et pour donner à ses dispositions la force de loi domestique. Également évident est qu’aucun état n’a le droit de soumettre unilatéralement un autre État souverain à sa juridiction ou d’autoriser les tiers pour faire ainsi. Et ce qui est interdit à un état est également interdit à beaucoup.

Ici, cependant, il y a la première singularité : La Libye, dont le président est sur le point d’être arrêté en raison des actes il a commis sur le territoire de son propre état, n’a pas accédé au statut de Rome. L’activité de la Cour pénale internationale dans le cas de Gaddafi est basée sur une instruction du Conseil de sécurité des Nations Unies. En fait, les Etats membres ont décidé que l‘ICC sera également responsable des états non-signataires, si requis par le Conseil de sécurité des Nations Unies dans le cas particulier.

Avec le statut de Rome, les signataires accordés ainsi aux puissances du Conseil de sécurité des Nations Unies qu’ils n’ont pas eux-mêmes, et ont eu ceci est une violation flagrante d’un principe juridique fondamental : « Nemo plus le transferre potest de habet d’ipse de quam d’iuris ».

D’ailleurs, on dit que Gaddafi commet des crimes contre l’humanité en termes de statut de Rome. Ce terme entoure une gamme des actions, telles que le massacre obstiné, torture, emprisonnement et semblable. Deux choses strinking :

D’abord, ce de tels crimes sont commis par beaucoup, probablement la majorité des gouvernements du monde, en particulier pratiquement toutes les dictatures sans devoir nécessairement faire face à des accusations criminelles contre le chef de gouvernement. Le principe constitutionnel que tous les crimes connus doivent être poursuivis, n’est pas appliqué, pas même postulé. Cependant, ce principe est invalide par hasard, mais sert à empêcher la loi étant abusée politiquement, et étant arbitrairement employée contre les personnes impopulaires. Une loi qui est appliquée à la discrétion des gouvernements parfois et parfois pas, n’en est aucune.

Cependant, c’est exactement ce qui se produit ici : Le statut de Rome en liaison avec l’autorisation illégale du Conseil de sécurité des Nations Unies accroche une épée de Damocles au-dessus de tous les gouvernements du monde, au moins l’authoritarian, mais juste ne mène pas (et n’est pas prévu pour mener) un monde plus démocratique, mais plutôt autorise le Conseil de sécurité des Nations Unies pour arrêter les chefs de gouvernement fâcheux. Le Conseil de sécurité – ce sont essentiellement ses cinq membres constants dont les Etats-Unis, la Russie et la Chine font ne pas avoir ratifié le signedor l’accord, et qui peuvent se libérer par veto de la poursuite par la cour pénale internationale.

En second lieu, ce Gaddafi a commis ses actes, homicide délibéré de Fe, dans le cadre et afin de réprimer une rébellion, c.-à-d. pour imposer le monopole d’état. Ce monopole, cependant, appartient au statehood d’essence en soi, et cela il doit être imposé s’il y a lieu par la force, est presque une tautologie.

Le mandat d’arrêt contre Gaddafi signifie que pas plus et aucun moins que cette application du monopole d’état n’a été déclaré un crime. La conséquence est que les états sont souverains seulement dans la mesure où elle fait appel aux cinq membres du Conseil permanents de sécurité, et que la souveraineté de n’importe quel autre état est suspendue. Suspendu mais pas en faveur d’un système judiciaire global, mais en faveur d’une tyrannie globale.

Diesen Beitrag weiterlesen »